Tribal Couple Tragic Journey: భారత దేశం అభివృద్ధి చెందుతోంది. ప్రపంచంలో నాలుగో అతిపెద్ద ఆర్థిక వ్యవస్థ మనదే అని గొప్పగా చెప్పుకుంటున్నాం. రాబోయే ఐదేళ్లలో మూడో స్థానానికి చేరుతామని పాలకులు చెబుతుతున్నారు. కానీ, ఆర్థికంగా ఎంత ఎదిగినా విద్య, వైద్యం పేదోడికి అందని ద్రాక్షగానే మారుతున్నాయి. ఇటీవల మధ్య తరగతికి కూడా భారమవుతున్నాయి. తాజాగా మహారాష్ట్రలో జరిగిన ఘటన వైద్య వ్యవస్థ దుస్థితికి నిదర్శనం.
మహారాష్ట్రలోని పాల్ఘర్ జిల్లాకు చెందిన కట్కారి గిరిజన సమాజానికి చెందిన సఖారామ్ కవార్(28), తన నవజాత కుమార్తె మృతదేహాన్ని క్యారీ బ్యాగ్లో 90 కిలోమీటర్ల దూరం రాష్ట్ర రవాణా బస్సులో ఇంటికి తీసుకెళ్లవలసి వచ్చింది. నాసిక్ సివిల్ హాస్పిటల్ అంబులెన్స్ సేవలను నిరాకరించడం ఈ విషాదానికి కారణమైంది. ఈ ఘటన గ్రామీణ ఆరోగ్య వ్యవస్థలోని తీవ్రమైన లోపాలను, ముఖ్యంగా గిరిజన సమాజాలకు సేవల అందుబాటు లేకపోవడాన్ని బహిర్గతం చేసింది.
ప్రసవ సమస్యల నుంచి విషాదం వరకు..
జూన్ 11, 2025న సఖారామ్ భార్య అవిత (26)కు ప్రసవ వేదనలు ప్రారంభమైనప్పుడు, వారు తమ గ్రామం జోగల్వాడిలో అంబులెన్స్ కోసం ఎదురుచూశారు, కానీ ఎటువంటి సాయం అందలేదు. స్థానిక ఆశ కార్యకర్త సమయానికి అందుబాటులో లేకపోవడం, అత్యవసర నంబర్ 108కు స్పందన రాకపోవడం వంటి సమస్యలు వారి ఆశలను నీరుగార్చాయి. చివరకు, ప్రైవేట్ వాహనంలో ఖోడాలా ప్రాథమిక ఆరోగ్య కేంద్రానికి చేరుకున్నప్పటికీ, అక్కడ గంటలపాటు వేచి ఉండాల్సి వచ్చింది. తర్వాత మోఖాడ గ్రామీణ ఆసుపత్రికి, ఆపై నాసిక్ సివిల్ హాస్పిటల్కు తరలించారు. ఈ ఆలస్యం, సరైన వైద్య సౌకర్యాలు లేకపోవడం శిశువు మరణానికి దారితీసినట్లు సఖారామ్ ఆరోపించాడు.
ఆసుపత్రుల నిర్లక్ష్యం, అమానవీయ వైఖరి..
నాసిక్లో అవిత చనిపోయిన ఆడ శిశువును ప్రసవించింది. ఆసుపత్రి మృత శిశువు శరీరాన్ని సఖారామ్కు అప్పగించినప్పటికీ, దానిని ఇంటికి తీసుకెళ్లడానికి అంబులెన్స్ సేవలను అందించలేదు. దీంతో, సఖారామ్ రూ. 20 క్యారీ బ్యాగ్ కొని, శిశువు మృతదేహాన్ని గుడ్డలో చుట్టి, బస్సులో గ్రామానికి తీసుకెళ్లాడు. అవితను డిశ్చార్జ్ చేసినప్పుడు కూడా అంబులెన్స్ సేవలు నిరాకరించబడ్డాయి, దీంతో బలహీనమైన స్థితిలో ఆమె బస్సులోనే తిరిగి ప్రయాణించవలసి వచ్చింది. మోఖాడ ఆసుపత్రి వైద్యుడు డాక్టర్ భౌసాహెబ్ చట్టర్ అంబులెన్స్ చెడిపోయినట్లు చెప్పినప్పటికీ, ఈ సంఘటన ఆరోగ్య వ్యవస్థలోని నిర్వాహణ లోపాలను స్పష్టం చేస్తుంది.
గిరిజన సమాజాలకు అందని వైద్యం..
ఈ ఘటన గ్రామీణ, గిరిజన ప్రాంతాల్లో ఆరోగ్య సౌకర్యాల అందుబాటు లేకపోవడాన్ని, అధికారుల నిర్లక్ష్యాన్ని వెలుగులోకి తెచ్చింది. అంబులెన్స్ సేవలు సకాలంలో అందకపోవడం, ఆసుపత్రుల్లో సరైన చికిత్స లేకపోవడం, పైగా సఖారామ్పై పోలీసు దాడి జరగడం వంటివి వ్యవస్థాగత వైఫల్యాలను సూచిస్తున్నాయి. గిరిజన సమాజాలు ఎదుర్కొంటున్న సామాజిక, ఆర్థిక అసమానతలు వారికి ప్రాథమిక హక్కులైన ఆరోగ్య సేవలను కూడా అందని దూరం చేస్తున్నాయి. ఈ సంఘటన గ్రామీణ ఆరోగ్య వ్యవస్థలను బలోపేతం చేయడం, అంబులెన్స్ సేవలను మెరుగుపరచడం, గిరిజన ప్రాంతాల్లో సాగునీటి సౌకర్యాలను పెంచడం యొక్క అవసరాన్ని నొక్కిచెబుతుంది.
